Wat er ook over ons bestaan te melden valt, er zijn altijd mensen die het voor anderen willen verbeteren. Van kinds af aan meegekregen, door persoonlijke ervaringen geïnspireerd geraakt, intrinsiek aanwezig? Aan het woord Suzanne Laszlo, directeur Unicef Nederland.

Waar zit bij u de ‘goed doen’ vonk?

‘Ik heb natuurlijk wel over m’n route nagedacht.
Mijn vader was huisarts in een tijd dat patiënten nog gewoon aan huis kwamen. Heel old school allemaal. Mijn broers en ik werden daarbij gewoon als hulptroepen ingezet. Oppassen op de kinderen van patiënten bijvoorbeeld, zodat mijn vader rustig een gesprek kon voeren. Dat was een vanzelfsprekendheid waarmee ik opgroeide. Ik denk dat zoiets je weg mede bepaalt.’

U heeft ook kort in de hotellerie gewerkt. Was er zoiets als een keerpunt?

‘Ja, zoiets was er wel. Ik had daarvandaan al snel de stap gemaakt naar de gezondheidszorg en werkte in het Havenziekenhuis in Rotterdam. Daar werd ik door het Rode Kruis gevraagd hospices op te zetten voor kinderen met een levensbedreigende ziekte. Kinderen met ouders die heel veel van hen hielden maar de structuur niet konden bieden die hun kind nodig had. Dat is natuurlijk heel intens om mee te maken. Ik had zelf drie kleine kinderen in die tijd. Dus dat raakte me enorm en bepaalde ook mijn verdere keuzes. En ook de combinatie van een zakelijke- en een zorgachtergrond gaf me het gevoel op de juiste plek te zijn. Echt het verschil kunnen maken voor kinderen, dat is ook wat we bij UNICEF doen.’

Het United Nations Children’s Fund zit in zo’n tweehonderd landen. Graag een korte uitleg van wat deze organisatie doet.

‘UNICEF zorgt er uiteindelijk voor dat kinderen, vanaf de zwangerschap van hun moeder tot aan de arbeidsmarkt, veilig en gezond kunnen opgroeien. Op twee manieren; we leveren noodhulp in oorlogsgebieden, bij conflicten en natuurrampen. We zorgen dan voor toegang tot gezondheidszorg, vaccinaties, water en voedsel. We zijn aanwezig in vrijwel alle landen ter wereld en vertrekken nooit. Ook niet uit gebieden als Gaza of Iran. En twee, we werken samen met overheden aan structurele systeemverandering door bijvoorbeeld scholingsystemen en vaccinatiecampagnes op te zetten. Het doel is altijd dat overheden uiteindelijk zelf de verantwoordelijkheid gaan dragen.’

Zonder al te veel nadenken graag, iets geweldig goeds dat UNICEF doet…

‘Dan denk ik aan de Child-Friendly Spaces, veilige plekken voor kinderen in conflictgebieden als Gaza of Oekraïne. Kinderen die oorlog hebben meegemaakt dragen enorm veel trauma met zich mee. Sommigen praten niet meer, anderen juist obsessief veel. Je ziet agressie bij hen, teruggetrokkenheid. We bieden, soms in kleine tentjes, een veilige omgeving waar gespecialiseerde medewerkers en vrijwilligers kinderen de ruimte geven om zichzelf te zijn. Het begint met tekenen en kleuren, langzaam gevolgd door spelletjes en groepswerk. Het effect daarvan reikt verder dan het kind alleen. Ouders in conflictgebieden houden hun kinderen constant bij zich uit angst. En juist dit geeft hen even ruimte om adem te halen, papieren te regelen, of simpelweg verdrietig te zijn zonder dat de kinderen dat allemaal hoeven op te vangen. Ik heb dat natuurlijk van dichtbij gezien en het is overweldigend groot.’

Als u aan het eind van de week naar huis gaat, waarvan denkt u dan, ja, goed gedaan?

‘Ik ben bestuurder natuurlijk nu en wat mij energie geeft is zien dat mensen in de organisatie zelf kansen blijven zoeken om impact te maken. Als een medewerker er na lang proberen in slaagt in de media aandacht te genereren voor Soedan. Daar speelt een conflict dat nauwelijks de voorpagina haalt. Terwijl elf miljoen kinderen daar niet naar school kunnen en de helft van de bevolking op de vlucht is. Niet de publicatie op zich maakt mij blij, maar het feit dat onze mensen blijven zoeken naar mogelijkheden. Die gedrevenheid, in de organisatie, daar word ik gelukkig van.’

‘We zijn aanwezig in vrijwel alle landen ter wereld en vertrekken nooit‘

Meer informatie: www.unicef.nl

Tekst: Gijs de Swarte
Foto: Renske Derkx