In het kader van ‘thuis werken’ werd mijn dochter door haar werkgever gevraagd om vrijdag
te gaan thuiswerken. Te begrijpen, de prijzen voor brandstof rijzen tegenwoordig de pan uit.
En als het mogelijk is werktechnisch, waarom zou je dat niet één of twee dagen in de week
doen als het werk dat toelaat.
Ze had me op woensdag al gezegd dat ze vrijdag thuis zou werken, ze woont nog thuis, dus ik wist ervan.

Donderdagmiddag kreeg ik van haar een appje, “Mam!” is het okee dat mijn collega ook mee komt?
Ze werkt nog maar kort hier en als ze vragen heeft is het veel handiger dat ze het iemand, mij, kan vragen.”
“Tuurlijk schat, geen probleem.”

Die vrijdagochtend ging mijn dochter om acht uur al naar de supermarkt, ze verwachtte haar
collega om half negen. Er werden verse sapjes, verse broodjes, vers vleeswaren en salade gekocht.
Tenslotte kwam er iemand van haar werk bij ons en als een echte gastvrouw wilde ze de collega op
haar gemak stellen door lekkere dingen voor haar te halen, zodat ze zich ook echt welkom voelde,
waar ze samen tijdens de lunch van konden genieten.

Om de dames samen te zien werken was een leuk gezicht. Over en weer werden er zakelijke telefoontjes
afgehandeld. Ze werkten allebei consequent door. Korte thee pauze en de lunch om even bij te tanken.
Voor hun vloog de dag voorbij en daarbij konden ze gelijk dingen die de nieuwe collega nog niet
helemaal in de vingers had, doornemen en mijn dochter het uitleggen.
Zo werd van de nood duidelijk een deugd gemaakt. 

Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen