Afgelopen weekend heb ik iets bijzonders ervaren samen met mijn kinderen en mijn kleinzoon.
We trokken er even tussenuit naar de Ardennen, en wat begon als een autorit van een paar uur,
veranderde al snel in een reis naar rust en ruimte. Zodra we Nederland achter ons lieten en
België binnenreden, veranderden de wegen… en eigenlijk ook meteen het gevoel. De drukte
maakte plaats voor uitgestrekte landschappen en kronkelende wegen die ons steeds dichter
bij de natuur brachten.

Toen we van de snelweg afgingen en via de kleinere wegen verder reden, begon het echte genieten.
Groene heuvels, bossen zover je kon kijken en die heerlijke stilte… alsof de wereld even op pauze stond.
En toen we aankwamen bij ons verblijf, een prachtig, ruim huis midden in de natuur,
waren we meteen onder de indruk. Wat een plek. Wat een rust.

De volgende dag gingen we op pad naar een stuwmeer wat daar in de buurt ligt.
We wandelden, genoten van het uitzicht en van elkaar. Terwijl we daar liepen zei mijn dochter iets
wat precies samenvatte wat deze plek met je doet:
“Mam, ik word helemaal rustig van deze omgeving. Niet alleen omdat het hier stil is,
maar ook in mijn hoofd. Geen nare prikkels.” En dat was precies hoe het voelde.

Later die dag zat ik even alleen buiten in het zonnetje bij het huis. Ik hoorde vogels,
zoveel verschillende soorten dat ik ze niet eens allemaal kon tellen. Het enige geluid dat de stilte doorbrak,
was hun gezang. En daar zat ik dan, volledig ontspannen, diep onder de indruk van alles om me heen.

Die uitgestrekte natuur, de frisse lucht, de bergen en bossen… het gevoel dat je even helemaal alleen op
de wereld bent. Wat een cadeau. Op dat moment besefte ik weer hoe weinig we eigenlijk nodig hebben
om tot rust te komen. Stil staan, adem halen en gewoon te zijn.
Hier zou ik absoluut aan kunnen wennen. 🌿

Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen