Iedere zaterdagochtend, stipt om half tien, zat Henk op hetzelfde bankje in het park.
Een vriendelijke man van begin zeventig, met een geruite pet, een thermoskan chocolademelk
en altijd een glimlach. De meeste mensen liepen haastig voorbij, op weg naar de markt of de bakker.
Henk zwaaide altijd even. Soms zwaaide iemand terug. Veel mensen dachten dat hij daar zat
om van de vogels te genieten. Dat deed hij ook. Maar er was nog een andere reden.

Iedere zaterdag wachtte Henk op Max.
Max was een jongen van elf die een paar jaar geleden met zijn moeder in de buurt was komen wonen.
In het begin liep hij zwijgend langs het bankje, op weg naar het voetbalveld.
Op een dag zei Henk: “Goedemorgen!” De volgende week kwam er een voorzichtig knikje terug.
Weer een week later bleef Max even staan.

Inmiddels was het een vaste traditie geworden. Tien minuten voordat het voetballen begon,
dronken ze samen een bekertje warme chocolademelk uit Henk zijn thermoskan.
Ze praatten over voetbal, vogels, huiswerk en soms ook over dingen die wat moeilijker waren.
Hun gesprekken duurden nooit langer dan tien minuten, maar ze maakten allebei blij.
Niet omdat Henk overal een oplossing voor had, maar omdat hij echt luisterde.

Op een dag vertelde Max dat hij later bioloog wilde worden.
“Door U ben ik anders naar de natuur gaan kijken,” zei hij.
Henk glimlachte. “En ik kijk iedere week uit naar jouw verhalen”

Het bijzondere is dat ze geen familie van elkaar waren. Geen opa en kleinzoon.
Gewoon twee mensen die elkaar toevallig ontmoetten en besloten elkaar een beetje belangrijk te maken.

Soms denken we dat we iets groots moeten doen om verschil te maken.
Maar vaak begint het met iets heel eenvoudigs: een vriendelijke groet, een luisterend oor of een
paar minuten van je tijd.

Wie weet zit er ook bij jou in de buurt wel iemand op een bankje te wachten.
Misschien zit er ergens een Henk. Of een Max
En misschien begint jouw mooiste verhaal wel met een eenvoudig: “Goedemorgen.”

Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen