Harald & Sonja 1968 Foto: Riksarkivet / National Archives of Norway.

Het moet ergens in de jaren vijftig zijn geweest. Een jonge kroonprins ontmoet een jonge vrouw.
Hij is Harald, de zoon van de Noorse koning. Zij heet Sonja en komt uit een heel gewoon gezin.

Misschien was het op dat moment helemaal niet duidelijk dat deze ontmoeting het begin zou
zijn van een van de mooiste liefdesverhalen uit de moderne koninklijke geschiedenis.

Want Harald werd verliefd op Sonja. En Sonja op Harald. Maar daarmee was het verhaal nog lang geen sprookje.

Een toekomstige koning hoorde immers te trouwen met iemand die paste binnen de wereld waarin
hij was geboren. Een prinses, een vrouw van adel. Niet met het meisje op wie hij toevallig verliefd
was geworden. Toch bleven ze bij elkaar.

Jarenlang moesten ze wachten. Ze konden niet zomaar trouwen, hoe graag ze dat ook wilden.
Harald moest uiteindelijk zijn vader ervan overtuigen dat Sonja de vrouw was met wie hij zijn leven wilde delen.
En toen, op een zomerse dag in 1968, gebeurde het dan toch. Sonja werd zijn vrouw.

Jaren later zou Harald koning worden en Sonja koningin. Ze zouden samen een land vertegenwoordigen,
naast elkaar staan bij officiële gelegenheden en de wereld over reizen. Maar achter al die plechtige
momenten zat iets veel eenvoudigers. Daar waren gewoon Harald en Sonja. Een echtpaar.
Twee mensen die samen kinderen kregen, samen ouder werden en samen door de mooie én moeilijke
momenten van het leven gingen. Bijna 58 jaar.

Dat vind ik misschien wel het mooiste gedeelte van hun verhaal. Want verliefd worden is bijzonder,
maar bijna zestig jaar van elkaar blijven houden is iets heel anders.

Afgelopen week werd Harald begraven.
Noorwegen nam afscheid van zijn koning. Maar voor Sonja was het afscheid van de man die ooit gewoon
Harald was. De jongen op wie ze verliefd werd en met wie ze uiteindelijk bijna haar hele leven mocht delen.

Een dag na zijn overlijden zouden ze hun 58ste trouwdag hebben gevierd. Ik denk dat er weinig sprookjes zijn
die zo mooi zijn. Niet omdat er een kroon was. Maar omdat er liefde was.

En misschien is dat wel het enige echte sprookje dat ertoe doet:
Dat je iemand vindt van wie je houdt, dat je voor elkaar kiest en dat je, ondanks alles wat het leven brengt,
bijna een heel leven lang elkaars hand blijft vasthouden.

Harald en Sonja hadden geen sprookjesleven. Ze hadden iets veel mooiers.
Een echt leven, samen.


Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen