Ik ben eerlijk gezegd nooit iemand geweest die zichzelf “sportief” zou noemen.
Je zult mij niet snel op een zondagochtend in hardloopkleding zien of fanatiek
statistieken horen analyseren. Maar er is één uitzondering die al jaren een
speciaal plekje heeft: langebaan schaatsen.
Zodra die ijzers het ijs raken en het geluid van snijdend staal door de baan klinkt,
zit ik toch weer op het puntje van mijn stoel.

En gisteren was zo’n moment waarop alles samenkwam.

Gisteren tijdens de 1000 meter voor vrouwen van de Olympische Winterspelen
in Italië heb ik mijn vingers letterlijk blauw zitten duimen voor Femke Kok
en Jutta Leerdam. En wat een ongelooflijk resultaat: goud voor Leerdam en zilver voor Kok,
een prachtige Nederlandse één-twee.

Het maakt me niet uit dat ik zelf geen sportief wonder ben. Op zulke momenten voel
ik me ineens wél volledig betrokken. Elke slag, elke bocht, elke tussentijd: ik zat mee te
leven alsof ik zelf over dat ijs gleed. Toen de tijden binnenkwamen en duidelijk werd dat
Femke een olympisch record had, zat ik te joelen op mijn stoel.  Maar dat Jutta niet veel
later het goud had met een nog scherper olympisch record, kon ik het niet laten om hardop
te juichen in de woonkamer.

Wat ik zo mooi vind aan langebaan schaatsen is de pure eenvoud en tegelijk de enorme intensiteit.
Geen poespas, alleen snelheid, techniek en doorzettingsvermogen.
En als je dan twee Nederlandse toppers zo’n prestatie ziet leveren op het allerhoogste podium,
voelt dat bijna als een collectieve overwinning.

Ik ben waanzinnig blij en oprecht trots. Trots op hoe ze daar stonden, trots op hun strijdlust,
trots op wat ze voor Nederland hebben neergezet. Het zijn van die momenten die laten zien
waarom sport, zelfs voor iemand die zichzelf niet sportief noemt, toch zóveel kan betekenen.

Dit is precies zo’n prestatie die het meer dan waard is om even bij stil te staan, om te vieren,
en om te onthouden. Gisteren was een dag waarop ik met alle plezier mijn agenda leeg had
voor een ijsbaan in Italië. We hebben nog wat races voor de boeg, wie weet worden
we nog meer aangenaam verrast. En eerlijk? De komende veertien dagen tijdens het schaatsen,
ben ik even niet te bereiken!

Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen