Wat er ook over ons bestaan te melden valt, er zijn altijd mensen die het voor anderen willen verbeteren. Van kinds af aan meegekregen, door persoonlijke ervaringen geïnspireerd geraakt, intrinsiek aanwezig? Aan het woord Jessica Wesselius, bestuursvoorzitter bij HVO-Querido, psychiater, wereldverbeteraar en activist: ‘het gaat nu eenmaal niet vanzelf.’

‘Ik kom uit een warm boerengezin waar ik ben opgegroeid met het besef en de afspraak dat je naar elkaar omkijkt. Als je veel van iets hebt, dan deel je het. Studeren was niet vanzelfsprekend maar ik wilde dat wel heel graag: ik wilde psychiater worden. Als jonge puber was ik al gegrepen door wat we vaak als “onbegrepen gedrag” zien. Ik wilde dit begrijpen en vermoedde dat hier vrijwel altijd een zekere logica achter schuil ging. Vaak is dat ook zo maar soms vergde dit een mentale lenigheid om het goed te kunnen plaatsen. Ik was erop gebrand om mensen te helpen en kwam er al snel achter dat niet zozeer je rol als psychiater ertoe doet, maar of je in staat bent echt contact met anderen te maken. Dan was er zoveel meer mogelijk. De beste gesprekken had ik met cliënten als ik met ze ging wandelen of een sjekkie voor ze draaide. Ooit werd ik als arts door een boomlange vent tegen de muur geduwd die tegen me schreeuwde. Ik schrok enorm en zei: “Snap je dat ik nu erg bang voor je ben?”. Geschrokken zette hij direct een stap naar achteren, en zei, “Maar je weet toch dat ik je nooit wat zou aandoen?”. Vanaf dit punt was er weer contact en konden we écht met elkaar praten. Een prettige herinnering is het niet maar het punt was: omdat ik eerlijk was, kwetsbaar zelfs, was contact opeens weer mogelijk. Dit had volledig kunnen escaleren maar in plaats daarvan hadden we een heel
mooi open gesprek samen. En konden we weer verder.’

‘Alles begint met vertrouwen’

‘Die inzichten neem ik mee in mijn werk als bestuurder. Hier vervul ik natuurlijk een fundamenteel andere rol, maar alles begint met vertrouwen. Dat heb ik zelf nodig maar geef ik ook makkelijk aan anderen. Het is belangrijk dat ik de praktijk ken en dat is dan ook de reden waarom ik naast mijn rol als bestuurder nog praktiserend psychiater ben. Dat is een evenwichtsoefening. De nabijheid en
de afstand tot de zorg zijn beiden nodig om de juiste beslissingen te kunnen nemen. In ons werk zien we dagelijks hoe mensen ontregeld kunnen raken door onverwachte gebeurtenissen in hun leven. Met de meeste mensen gaat het doorgaans goed, maar we willen er juist zijn voor mensen die het tijdelijk of voor een langere periode, niet redden zonder hulp. Die mensen hebben een vangnet nodig en het doet mij enorm goed iets voor hen te kunnen betekenen. Waar ik tegen muren aanloop als psychiater, kan ik als bestuurder bijdragen aan het realiseren van structurele oplossingen hiervoor. Ik zie op de werkvloer wat ik als bestuurder wil oplossen. Met elkaar zijn we hiervoor verantwoordelijk, je kunt altijd een rol pakken. Dat is altijd mijn motto geweest: “Of je houdt je mond of je doet er wat aan”. En ik kan niet zo goed mijn mond houden en afwachten.’

Geen politiek

‘Je zult mij niet tegenkomen in de politiek. Daar ben ik niet geschikt voor. Ik heb het nodig me gewoon uit te kunnen spreken en niet al mijn woorden vooraf op een gouden schaaltje af te wegen. Ik weet juist vanuit de begeleiding van cliënten wat nodig is en wil vanuit die rol mijn bijdrage leveren als bestuurder. Dat past me het best. Ik zie wat anders kan en moet, en dat kan ik ook goed uitleggen op bijvoorbeeld het stadhuis.’

Tekst: Gijs de Swarte
Foto: Renske Derkx