Het was een gewone dag, althans zo begon hij. Ik liep door het Erasmus MC zonder de
gebruikelijke zwaarte die zo’n plek vaak met zich meebrengt. Ik was er niet als patiënt,
niet als bezoeker, maar als deelnemer aan Walk & Talk: een groep mensen die een
transplantatie hebben ondergaan die, soms ook met familie en vrienden, samen wandelen.
We wandelen, praten, delen wat gedeeld wil worden. Soms gaat het over transplantaties,
soms juist helemaal niet. Het leven, in al zijn vormen, loopt mee.
Het was een mooie wandeling en er werd weer druk gesproken en ervaringen uitgewisseld.

Daar waar we ons hadden verzameld, namen we na de wandeling ook afscheid,
ieder weer zijn eigen weg naar huis. Ik liep de linker trap af richting de hoofduitgang,
klaar om naar buiten te gaan, toen ik plotseling muziek hoorde. Pianomuziek.
Zacht, warm, en zó mooi dat ik automatisch vertraagde. Het klonk niet als
achtergrondgeluid, maar als iets dat aandacht vroeg. Alsof het me riep.

In plaats van naar buiten te lopen, sloeg ik rechtsaf, de muziek achterna.
En daar stond hij: een vleugel, midden in het ziekenhuis. Achter het instrument zat
een man die volledig opging in zijn spel. Zijn handen bewogen soepel over de toetsen,
en voor een moment leek het alsof het ziekenhuis zijn adem inhield.
Mensen liepen langs, maar alles voelde even stil.

Toen hij uitgespeeld was, ging ik naast de vleugel staan en vertelde hem hoe erg ik
had genoten. Hij glimlachte. Ik vroeg of hij hier vaker speelde.
Zijn antwoord verraste me: hij studeerde geneeskunde en speelde hier bijna elke dag,
zodra zijn studiedag erop zat. Muziek als afsluiting, als ontlading, als iets van hemzelf
in een wereld van protocollen en verantwoordelijkheden.

Ik vroeg of ik zijn naam mocht en waar hij op dat moment stage liep
“Op de transplantatieafdeling,” zei hij. En zijn naam was Marwan.

Die paar woorden kwamen onverwacht hard en zacht tegelijk binnen. Hoe toevallig,
of misschien juist niet. Hier stond ik, net uit een wandeling met mensen voor wie transplantatie
geen abstract begrip is, maar een levenslijn. En daar zat Marwan, die dagelijks werkt met
diezelfde realiteit, en daarna achter de piano kruipt om schoonheid te delen met iedereen die toevallig langskomt.

Het voelde als een klein, maar betekenisvol moment. Een kruispunt van zorg en kunst,
van kwetsbaarheid en hoop. Het ziekenhuis was even geen plek van ziekte, maar van menselijkheid.
Dankzij Marwan, dankzij muziek, dankzij een onverwachte ontmoeting die liet zien dat zelfs op de meest
klinische plekken ruimte is voor warmte, verbinding en iets wat je meeneemt naar huis,
zonder dat je precies kunt uitleggen waarom.
Nogmaals, bedankt Marwan!

Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen