Etty Hillesum: Misschien op den duur wel Liefde?! @EHC_Deventer

2018-08-11T11:02:14+02:0026 augustus 2018|Blij-verhaal|

Etty Hillesum wordt herkend als een vrouw die het barbarendom het hoofd bood, zonder zelf in wanhoop en haat ten onder te gaan. Ten onder gaan dééd ze, op 30 november 1943, in Auschwitz. Maar de stem die klinkt uit haar dagboeken, de liefde, haar onverwoestbaar geloof in de menselijke mogelijkheden, haar intens beleden en beleefde vriendschappen, en haar intelligente en sensitieve geest hebben veertig, vijftig, zestig jaar later honderdduizenden lezers bereikt. Enkele citaten: En dan luisteren, overal luisteren, tot op de grond der dingen luisteren. (8 maart 1942) Men zou een pleister op vele wonden willen zijn. (13 oktober 1942). Meer info over Etty Hillesum bij het het Etty Hillesumcentrum

Eigenlijk Niks Bijzonders

2017-11-26T14:56:21+01:0026 november 2017|Blij-verhaal|

©klimkin

En dan

Eigenlijk
niks bijzonders
iedereen
in de kamer
doet gewoon wat.
Herman van Veen zingt
de zon schijnt
naar binnen

En ik luister
ik kijk
ik lees
en dan
is het zo mooi
dat ik heftig
moet doen
alsof ik
nog steeds lees.

Ontroerend gedicht van mijn oude basisschoolleraar, Jasper Frauenfelder; uit zijn gedichtenbundel ‘Ik krijg mijn adem en ik mag liefhebben’ (verkrijgbaar bij Uitgeverij De Boekfabriek 2011, pagina 59)

Kleine Goedheid

2017-10-27T11:35:06+02:0030 oktober 2017|Blij-verhaal|

Is het een stem van ooit
die zindert in hun hoofd?
Door wat gedreven?
Zij, de wakenden,
die met de ogen van hun ziel
en handen nooit genoeg,
blijven omringen
dat wat zorg verdient
in deze wereld?

Zij toveren met tijd.
Zij breken hem in stukken
om steeds rond te komen.
Vertrouwd zijn zij,
als van nature,
met het oud geheim
van gave en van gratuïteit,
die mensen openvouwt
en bijna grenzeloos doet leven.

Voor wat zij doen
bestaan geen titels.
Noem het de naamloze
en kleine goedheid,
die niet voor zichzelf bestaat.
Maar waarmee men
soms bergen kan verzetten,
zonder het te weten.

Prachtig gedicht van Kris Gelaude (TGL juli-augustus 2015, pagina 112) dat we ontvingen als BlijNieuwslezersbijdrage

Liefde – Poëzie uit Syrië

2017-07-31T07:39:02+02:0031 juli 2017|Blij-verhaal|

Liefde, het spijt me
Namens alle mensen
Die het doek sluiten
Ze zijn vergeten
Dat je altijd de harten voedt
Groot of klein

Ze zijn vergeten
Dat je de takken aan de bomen bent
Het kwetteren van de vogels
En de geur van de bloemen
Dat je de glimlach
Om de monden van de kinderen doet verschijnen

Je bent de fakkel voor de verdwaalde
In donkere nachten
Je bent het licht
Altijd, dag en nacht

Ik ken jou als korrel
Je verdroogt in de grond
Maar je komt groen terug
We zien jou in de tederheid van een moeder
In behulpzaamheid tussen twee buren
Ik zie jou in de vriendschap
Dat je naast jouw vriend staat
Tijdens de vernietiging

O mijn land
Op jouw grond wil ik bouwen
Steen op steen
Ik hoef alleen maar liefde in mijn hart te planten
Dan schijnt de glorie vanzelf in het land

Vandaag een pr8ig gedicht van Fouad Haidar, muziekinstrumentenmaker en schrijver-dichter uit Damascus (Syrië). Het gedicht ‘Liefde’ komt uit zijn bundel “Woorden van hoop” dat als ondertitel heeft “Een toekomst voor Syrië.”

Lente

2017-03-09T14:49:05+01:0011 maart 2017|Blij-verhaal|

plotsklaps gebeurt het

een knalgele uitbarsting

– trompetnarcissen –

 

Mooie lenteHaiku die we als BlijNieuwslezersbijdrage ontvingen

Winterweer

2017-02-24T16:59:03+01:0025 februari 2017|Blij-verhaal|

Soms zie je in de bast van bomen de winter prachtig weerspiegeld. Daar kijk je dan ademloos naar en zou je willen dichten zoals Jacqueline van der Waals met haar wintergedicht:

de grond is wit, de nevel wit, de wolken waar nog sneeuw in zit, zijn wit, dat zacht vergrijzelt.
Het fijngetakt geboomte zit met witte rijp beijzeld.

Dat is me niet gelukt. Deze foto die eenzaamheid laat zien, en ons toch ook de grootsheid van de natuur toont, is als een gedicht. Het groen naast het wit wijst naar de lente als een belofte: nog even geduld…