Zou dit niet fantastisch zijn?! Een journaal over alledaagse normale dingen. 

Met hierin een reportage over een demonstratie.
“Vandaag kwamen enkele duizenden mensen bijeen om aandacht te vragen voor een
maatschappelijk onderwerp. Er werd geluisterd, er werden argumenten uitgewisseld,
een paar omstanders stelden nieuwsgierige vragen en na afloop ruimden de deelnemers
hun bekertjes op en gingen ze tevreden naar huis.”

Vervolgens schakelen we naar een ziekenhuis.
“Hier zorgen artsen, verpleegkundigen, schoonmakers en vrijwilligers, met wortels in Nederland
en in tientallen andere landen, iedere dag samen voor hun patiënten. Vandaag verliepen ruim
1.200 behandelingen succesvol. Een patiënt vertelde geëmotioneerd hoe dankbaar hij was voor de liefdevolle zorg die hij kreeg.”

En dan het verkeer.
“Op de A12 verliepen vandaag ruim 300.000 autoritten zonder noemenswaardige problemen.
Er werd netjes geritst, iemand liet een andere automobilist invoegen en drie mensen staken zelfs hun hand op als bedankje.”

Miljoenen mensen blijken behoefte te hebben aan rust, vriendelijkheid en gewone mensen die hun best doen.
Het bijzondere is namelijk dat het overgrote deel van onze samenleving precies zo functioneert.
Elke ochtend staan miljoenen mensen op, brengen hun kinderen naar school, doen hun werk,
zorgen voor een buurman, helpen een collega, bedanken de caissière, laten iemand voorgaan
bij de kassa en koken ’s avonds een iets te grote pan pasta. Daar hoor je zelden wat over.

Nieuws is per definitie een selectie van uitzonderingen. Dat begrijpen we allemaal.
Een vliegtuig dat veilig landt is geen nieuws. Een trein die op tijd rijdt evenmin.
Een ziekenhuis waar duizenden mensen goed worden geholpen haalt de voorpagina niet.
Dat is logisch. Maar het heeft ook een bijwerking.

Als je dag in dag uit vooral de uitzonderingen ziet, ga je ongemerkt denken dat die uitzonderingen
de regel zijn. Alsof de samenleving voortdurend op omvallen staat, terwijl de meeste dagen verrassend ordelijk verlopen.

Natuurlijk moeten journalisten misstanden blijven blootleggen. Daar is de journalistiek voor.
Problemen verdwijnen niet door er niet over te berichten.

Maar misschien is er daarnaast ook ruimte voor een klein beetje tegenwicht. Voor verhalen die
laten zien dat vertrouwen, fatsoen en samenwerking óók nieuwswaardig zijn.
Niet omdat ze spectaculair zijn, maar omdat ze de werkelijkheid completer maken.
Vandaar het Journaal Normaal.
Met aan het einde van de uitzending de presentator die zegt:
“En morgen verwachten we opnieuw een grote kans op normaal.”

Breaking news? Nee.
Maar wel de werkelijkheid.
En die werkelijkheid willen we bij Blijnieuws zo graag onder uw aandacht blijven brengen!

Gebaseerd op het artikel van Maatschappijwij
Blijnieuws van Yvonne
Delen is vermenigvuldigen